30 Aug 2018

Het tweede leven van uw plastic

Het tweede leven van uw plastic

Een gloednieuwe sorteerinstallatie KSI bij Heerenveen weet door burgers ingezamelde kunststoffen zo goed in verschillende plasticsoorten te scheiden, dat deze aan een tweede leven kunnen beginnen. P+ toont 5 iconen van prachtige en duurzame producten die gemaakt zijn met verschillende herwonnen plastics. Voorbeelden zijn de flacons van Seepje, een deurmat van IKEA en het krat van Kornuit bier.

In de P+ Special toont directeur Hendrik van de Vijver de nog niet officieel geopende sorteerinstallatie voor kunststoffen, waar energie- en grondstoffenbedrijf HVC medeaandeelhouder en toeleverancier van is, naast Omrin en Midwaste.

De drie partners in deze onderneming leveren samen 70 kiloton grondstoffen per jaar aan: Omrin 24 kiloton, Midwaste 35 kiloton en HVC 12 ton. HVC nam 49,5 procent van de aandelen in KSI, Omrin 49,5 procent en Midwaste 1 procent. De kosten van de nieuwe installatie bedroegen 20 miljoen euro, inclusief grond en gebouwen. Deze nieuwe onderneming in de circulaire economie biedt werk aan 50 mensen.

Van de Vijver leidt het bedrijf. Na zijn studie technische bestuurskunde aan de Technische Universiteit in Delft was hij nog een tijd de rechterhand van Ruud Sondag, die bij Van Gansewinkel het concept ‘Afval bestaat niet’ lanceerde. Van de Vijver begon in 2017 bij HVC en werkte mee aan de realisatie van de KSI. 

In zijn motivatie hoor je niet alleen de technoloog spreken. “Europa heeft een grondstoffentekort, waardoor het kwetsbaar is. Daar moet je op anticiperen door zoveel mogelijk onafhankelijk te zijn van de import van nieuwe grondstoffen. Daar heb je industrie voor nodig. Zelfs kinderen leren dat. Doe een bordspelletje zoals de Kolonisten van Catan. Zonder de juiste grondstoffen kun je het spel eigenlijk nooit winnen.” 

Aan het einde van de sorteerhal heeft de installatie de stroom uitgesplitst in verschillende monostromen (met overkoepelende chemische termen als PET-flessen, PET-schaaltjes, PE-LD, PE-HD, PP, een restant ‘mix’, maar ook aluminium blikjes en kartonverpakkingen). 

Naast deze soorten blijft nog een aanzienlijk deel ‘gesorteerde mix’ over. Deze is minder zuiver en bestaat uit heel wat meer verschillende kunststoffen. Toch worden ook hier producten van gemaakt, zo toont de P+ Special. Een Duits bedrijf maakt er speciale bakken van om groendaken te kunnen realiseren. 

“Konden we die hele waaier aan kunststoffen maar eens terugbrengen tot een beperkt aantal soorten, die de verpakkingsindustrie op de markt brengt”, wenst Van de Vijver. “Maar de grote kunststofproducenten hebben geen belang bij het verminderen van de productie van nieuwe kunststoffen uit fossiele bronnen, zoals olie. Producenten komen uit het Midden-Oosten en de VS. Het zijn landen die minder belang hebben bij recycling dan West-Europa. Een fabriek van 100 miljoen dollar heb je ook niet zomaar afgeschreven. Dat is een heel vertragende factor voor het realiseren van een circulaire economie. Maar de te behalen milieuwinst is enorm. Om virginplastics te maken is grofweg 2,5 kilo olie per kilo nodig. Dat kost ongeveer 4 tot 6 kilo aan CO2-emissie per kilo plastic. Uit recyclaat gemaakt plastic vraagt nog maar 1 kilo olie per kilo plastic. De emissie van CO2is dan nog maar zo’n 3 kilo per kilo plastic.”

Van de Vijver sluit daarmee aan bij de analyse van prof. Peter Rem van de TU Delft die vorige week stelde dat plasticfabrikanten recycling welbewust bemoeilijken, door het toevoegen van additieven. Rem raakte met zijn opmerkingen een zenuw: binnen enkele dagen lazen vele duizenden mensen dit bericht. Het interview met Rem is daarom grotendeels in deze P+ Special opgenomen.

Gratis download van de P+ Special 'Het tweede leven van uw plastic'.

 





Reacties op dit bericht